Home » Blog

Blog

Op deze pagina zal ik regelmatig blogs van mijzelf plaatsen. Ik hoop hiermee te bereiken dat anderen (h)erkenning kunnen vinden in mijn blogs of iets ervan kunnen leren.

Wil jij ook graag bloggen? Dat kan! Ik plaats regelmatig blogs van mijn volgers op de pagina 'gastbloggers'. Maak gebruik van het contactformulier in het menu onder het kopje 'contact'. Wie weet zie je jouw blog binnenkort op mijn website!

Veel leesplezier! 

Tip! 

(English below)

Regelmatig gaan wij ergens heen met de kinderen. Meestal naar opa en oma, vrienden of een uitstapje. Als je nog kinderen jonger dan 2  jaar hebt, ben je vaak uren van te voren bezig met wat je in de luiertas meeneemt. Tenminste, ik wel. Als we een uitstapje maken begin ik de dag ervoor (of soms zelfs twee dagen) al met plannen wat er allemaal mee moet. Je denkt overal aan: luiers, fles en voeding, doekjes, schone kleding etc. Maar één ding is ook niet heel onbelangrijk: als je ergens gaat eten, waar moet je kindje dan in zitten? Zijn er kinderstoelen? Zo niet, hoe ga je dat dan doen? Ik vind de kinderstoelen in restaurants vaak vies. Daar wil je je kindje niet in zetten  toch? 
Sack 'n Seat heeft daar een fantastische uitvinding voor bedacht. De Sack 'n Seat past op vrijwel elke stoel en de bevestiging is een fluitje van een cent! Hij is er in verschillende kleuren. De Sack 'n Seat kan overal mee naartoe in de luiertas dus je hoeft je geen zorgen meer te maken of je kindje een zitplaats heeft. 
Je haalt hem uit het bewaarzakje dat bevestigd is aan de Sack 'n Seat, hangt hem over de leuning van een stoel en je klikt hem vast. Nu kun je je kindje vastmaken met de gordeltjes en kan het veilig zitten. Ook erg handig is dat je de zitting kunt wassen in de wasmachine.
Ik zou de Sack 'n Seat aan iedereen adviseren! Ik ben blij dat ik niet meer over de poten van de kinderstoel hoef te struikelen (familie lomp) en dat mijn kindje altijd een zitplaats heeft aan tafel, ongeacht waar we zijn.

Deze blog is geschreven in samenwerking met www.sacknseat.com

Kortingscode: ak10


Regularly we go somewhere with the children. Usually to grandparents, friends or a trip. If you still have children younger than 2 years old, you are often busy hours before with what to carry in the diaper bag. At least I do. When we’re going on a trip, I start the day before (or sometimes even two days) with planning about what to carry. You think of everything: diapers, bottle and formula, wipes, clean clothing etc. But one thing is also important: if you eat somewhere, where should your child sit? Are there children seats? If not, how are you going to do that? I often find the children’s seats in restaurants dirty. You don't want to put your child in there.

Sack 'n Seat has come up with a fantastic invention for that. The Sack 'n Seat fits on almost any seat and the attachment is a piece of cake! It is available in different colors. The Sack 'n Seat can go anywhere in the diaper bag, so you no longer have to worry about whether your child has a seat.

You take it from the bag that is attached to the Sack 'n Seat, hang it over the back of a chair and you click it. Now you can fasten your child with the seat belts and your child can sit safely.

It is also very handy that you can wash the seat in the washing machine.

I would recommend the Sack 'n Seat to everyone! I am glad that I no longer have to stumble over the legs of the children’s seat (family Clumsy) and that my child always has a seat at the table, regardless of where we are.

This blog was written in collaboration of www.sacknseat.com

Code for discount: ak10

Buikgriep? Of toch iets anders?

Ik kreeg laatst een herinnering van Facebook over een geplaatste foto vier jaar geleden. Ik was met mijn man en oudste dochter in de dierentuin. Ik schrok er eigenlijk een beetje van hoe dun ik toen was. Dat heeft zo zijn redenen. Ik was niet bewust aan het afvallen...

Augustus 2015 voelde ik me al een tijd wat vreemd. We waren op vakantie en ik had ineens spierwitte... eh... ontlasting. Ik negeerde het eigenlijk want voelde me verder wel goed. Eenmaal thuis van vakantie begon ik me zieker te voelen en kreeg diarree, gaf zo veel over dat ik uiteindelijk alleen nog maar gal spuugde. Ik keek het nog even aan want om daar nou de huisartsenpost voor te bellen (het was weekend), dat vond ik niet nodig. Het kan ook zomaar even een 'buikgriepje' zijn.

In deze tijd was Madelief 8 maanden oud en gaf nog steeds borstvoeding. Dus het afvallen linkte ik eigenlijk aan het feit dat ik nog borstvoeding gaf en daardoor veel vet verloor. Ool had Madelief koemelkallergie waarbij ik dus zuivel moest mijden. We woonden net 7 maanden samen, dus het zal wel stress zijn in combinatie met vermoeidheid, mijn voeding en het geven van borstvoeding. Madelief huilde altijd erg veel, vooral toen we nog niet wisten dat ze koemelkallergie had. Bovendien was ik ook nog aan het 'ontzwangeren'. Het zal alles bij elkaar wel zijn, dacht ik bij mezelf.

Eenmaal die avond kreeg ik steeds meer buikpijn. Ik negeerde het zo lang als ik kon want ik wilde me niet aanstellen. Maar ik kwam op een punt dat ik letterlijk niet meer rechtop kon staan van de pijn. Ik bleef maar overgeven. Er kwam niets meer uit; zelfs geen gal. Ik kon niet meer. Mijn man belde de huisartsenpost en ik moest meteen naar het ziekenhuis komen. Ik heb gebukt naar de auto gelopen want ik verging van de pijn.

Eenmaal in het ziekenhuis werd er bloed afgenomen, onderzoek gedaan, gesprekken gevoerd en een echo gemaakt. Vreemd genoeg was er NIETS te zien. In mijn bloed ook niet. Gek, dacht ik... De pijn werd ook ineens veel minder. Het overgeven en de diarree bleven wel aanhouden. Maar de arts wuifde het eigenlijk allemaal weg en stuurde me naar huis met de diagnose: buikgriep. Oké, dacht ik. Heb ik me dan zo aangesteld?

We kwamen thuis aan. Het overgeven hield maar niet op. Ik probeerde rustig te blijven en te denken aan wat de arts zei: "gewoon uitzieken". Plotseling kwam de pijn in alle hevigheid weer terug. Ik hield het niet meer en voelde me zieker dan ooit. Vroeg in de ochtend stonden we weer bij de huisartsenpost. Weer werden er onderzoeken gedaan: echo, bloedonderzoek etc. Dit keer was er in mijn bloed duidelijk een flinke onsteking te achterhalen. Op de echo was nog steeds niets te zien. Ik moest een megasmerige vloeistof drinken (voor de ct-scan) die ik er meteen weer uit gooide. Hierna werd er een ct-scan gemaakt. Tijdens de scan was ik zo overstuur dat ik alleen was in de kamer, zo veel pijn had en plotseling radioactieve vloeistof in mijn arm gespoten kreeg (zonder waarschuwing van te voren) dat ik enorm begon te trillen en in paniek raakte. Toen ik uiteindelijk een beetje stil probeerde te liggen werd de scan gemaakt. De uitslag was: een flinke blindedarmontsteking.

De volgende dag werd ik geopereerd. Ik werd wakker op de uitslaapkamer en vond het heel eng. Ik was bang dat ik niet meer wakker zou worden na de operatie dus ik durfde mijn ogen niet meer dicht te doen. De arts kwam evalueren en vertelde me dat de ontstoken blindedarm 'gesprongen' was en de ontsteking uitgebreid was tot aan mijn lever. Ik schrok hiervan; betekende dit dus dat ik te lang gewacht had met naar het ziekenhuis gaan? Heeft de arts een fout gemaakt die mij met buikgriep naar huis stuurde?

Ik moest nog een week in het ziekenhuis blijven om antibiotica via infuus te krijgen voor de resterende ontsteking. Door de antibiotica voelde ik me superslecht, ik bleef nog steeds overgeven, de diarree werd tien keer erger en het ergste vond ik dat ik mijn kleine baby van 8 maanden maar weinig kon zien. Van elke dag bij mij naar dagelijks een uurtje. Even vreemd.

Ik stopte met borstvoeding want kolven kon ik niet. Ik was op. Mentaal en fysiek. De melk was groen door de antibiotica en wilde ook niet dat mijn dochter dit zou drinken. Ik was zo verdrietig. Ik wilde zo graag naar huis, ik voelde me alleen. De eerste dagen kon ik alleen mijn bed uit om naar het toilet te gaan. De resterende tijd kon ik me niet vermaken.

Pas na de derde of de vierde dag kon ik iets te eten binnenhouden. In de tussentijd was ik al 20 kilo kwijt. Ik had het mentaal erg zwaar. Ik wilde bij mijn gezin zijn; thuis uitzieken. Helaas wilden ze me nog een tijdje in het ziekenhuis houden. Toen ik smeekte of ik naar huis mocht de volgende dag en dat ik thuis beter af zou zijn in eigen omgeving gaven ze toe. Gelukkig. Toen ik thuis was ging mijn herstel voorspoedig. Ik was bij mijn gezin, in mijn eigen omgeving en ik kon me een beetje vermaken.

Het was een zware tijd voor me maar ik ben uiteindelijk goed opgeknapt gelukkig. Altijd blijf je de littekens zien van de operatie en ik kan nu geen citroenwater meer drinken omdat ik ervan ga kokhalzen (herinnert me aan de vloeistof met citroensmaak voor de ct-scan). Maar als dat het ergste is ;-)

Bevallingsverhaal: Geboorte van Jasmijn

Ik was het al een tijd behoorlijk zat om zwanger te zijn. Dit kwam doordat ik veel bekkenklachten en andere kwaaltjes had. Met 39 weken zei de verloskundige dat de baby rond de 4 kilo zou gaan wegen dus ik maakte me meteen zorgen om de bevalling. Want hoe langer de baby in mijn buik zit, hoe groter het wordt. De verloskundige stuurde me naar het ziekenhuis om met een echo te kijken hoe groot het kindje was en of ik ingeleid kon worden.


In het ziekenhuis zou het kindje volgens de gynaecologen een normaal gewicht te hebben. We werden weer naar huis gestuurd want ook al zat ik er nog zó doorheen ik moest maar afwachten.
De verloskundige heeft inmiddels een strippoging gedaan. Helaas mocht het niet baten maar er was wel 1cm ontsluiting ontstaan. Ik was 40 weken en 5 dagen toen de verloskundige voor controle kwam. Ze deed een tweede strippoging en inmiddels was er 3cm ontsluiting. Mijn verloskundige begreep me en deed er alles aan om de bevalling te bespoedigen. Allebei de strippogingen hadden helaas geen effect, mijn lichaam had geen zin om te bevallen. Het was maar wachten op weeën.


Ik wilde dolgraag thuis bevallen omdat ik bij mijn eerste bevalling geen goede herinneringen heb aan het ziekenhuis. Daarom nam de verloskundige wonderolie mee. Een eeuwenoud middel dat laxerend werkt. De darmen gaan hierdoor golvende bewegingen maken wat de baarmoeder kan aanzetten om ook golvende bewegingen te gaan maken (weeën dus). Het nadeel van dit middel is dat de bevalling vaak binnen 2,5 uur gebeurd is, dat je je daarna erg ellendig voelt en een langere hersteltijd hebt en heftigere naweeën. Dus ik raad het zeker niet aan! Maar ik had er alles voor over om nu eindelijk te bevallen, ik wilde mijn baby in mijn armen!


Ik moest het middel innemen voor het slapen gaan zodat ik niet zou wachten tot er wat ging gebeuren en kon dan nog even rust pakken. Om half elf ’s avonds werd ik ineens wakker van buikkramp die bleef aanhouden. Ik twijfelde of de bevalling was begonnen dus ik bleef nog een tijdje in bed liggen totdat ik me besefte dat het écht begonnen was. Ik ging op de bank zitten in de woonkamer en voelde dat het nu echte weeën werden die elkaar heel snel opvolgden, direct om de minuut. Ik belde mijn man, (hij was nog op de kazerne) mijn moeder en de verloskundige en zij vroeg niet verder maar kwam direct naar me toe omdat ze wist dat de baby snel zou gaan komen.


Ik kwam ineens in een weeënstorm terecht en inmiddels was de verloskundige er en maakte alles klaar voor de bevalling. Bij iedere wee zat ik in mijn eigen ‘aura’ leek het. Ik wilde alleen maar zittend de weeën opvangen. Later probeerde ik onder de douche de weeën op te vangen, wat redelijk hielp. Mijn man was er nog niet dus de verloskundige wachtte met het doorprikken van de vliezen tot hij thuis was. Eenmaal thuis heeft de verloskundige mij nog een tijd in de douche mijn weeën laten opvangen en zo nog wat tijd kunnen rekken anders had ik in een uurtje al bevallen, maar dat wilde ze niet.


Ik was het zat onder de douche dus ik ging eruit. Daarna moest ik op bed gaan liggen zodat ze mijn vliezen kon doorprikken. Na het doorprikken van de vliezen begonnen de weeën direct heel heftig te worden en kreeg ik al snel persdrang. Ik had heftige rug- en buikweeën waardoor ik in paniek raakte. De verloskundige masseerde mijn rug met olie wat ik erg fijn vond. Ik was even vergeten hoeveel pijn het deed en dat je een knop moet omzetten om te persen terwijl je weet dat het ontzettend pijnlijk is. Ik raakte daardoor weer even in paniek en wilde mijn man en moeder dicht bij me hebben. Maar na twee keer persen vertelde de verloskundige me dat ik nog maar 1 keer hoefde te persen voordat de baby kwam. Ik kreeg ineens een oerkracht toen ik dat hoorde en gebruikte al mijn energie voor het laatste stukje… En daar kwam ze! Ik pakte haar zelf aan, wat ik heel bijzonder vond om te doen. Eindelijk daar was ze; onze Jasmijn, om 01:10 ’s nachts. Helemaal gezond en 3900 gram. Dus toch een baby van bijna 4 kilo, de verloskundige had gelijk.


Ik heb geloof ik wel 100 keer gezegd “ik ben zo blij”, want ik was enorm opgelucht toen het voorbij was. Eindelijk was de bevalling klaar, dacht ik. Ik kreeg heftige naweeën en de placenta kwam niet snel genoeg waardoor ik een prik in mijn been kreeg om het te bespoedigen. Uiteindelijk kwam hij er met moeite uit. De bevalling heeft in totaal 2,5 uur geduurd en dit heeft de verloskundige nog kunnen rekken. Toch heb ik een goed gevoel gehad bij deze thuisbevalling. Ik had me geen betere verloskundige kunnen wensen. Ook de aanwezigheid van mijn man en moeder was bemoedigend.

Ik schreef deze blog voor www.instagram.com/kraamliefde/?hl=nl

De eerste stapjes

De eerste stapjes zijn zo spannend! Vooral als je er zelf nog niet op bent 'voorbereid' omdat je baby er vroeg mee begint. Je kindje verandert van baby in dreumes en je ziet dat ze cognitief ook enorm veranderen. Ik vind dit een erg leuke tijd. Je kindje wordt bijdehand, reageert op je en daagt je uit. Ook heb je meer je handen leeg als ze zichzelf kunnen voortbewegen door middel van kruipen en later lopen.

 

Jasmijn is nu tien maanden en loopt langs alle meubels en staat los... Ze trekt alles van tafel, kan overal bij dus ik moet haar de hele dag in de gaten houden en achter haar aanlopen. Ze vindt het zelf geweldig om zo  de wereld te ontdekken! 

Als je kindje nog niet zo vroeg loopt hoef je je nog geen zorgen te maken! Ieder kindje heeft zijn of haar eigen tempo. Ik ben ook niet iemand die zich bang laat maken door het consultatiebureau omdat mijn kind te snel of te laat loopt. Een gemiddelde is slechts een gemiddelde. Maar dat geheel terzijde.

 

Als je kindje binnen gaat leren lopen heeft het in principe nog geen schoentjes nodig. Ze leren het beste lopen op blote voetjes. Zo glijden ze minder snel uit en hebben ze beter 'gevoel' bij het oefenen met staan en lopen. Toch is het ook weleens fijn om je kindje toch schoentjes aan te doen omdat de vloer nog wel eens koud kan zijn. Je wilt dan schoentjes waarbij een kindje toch het gevoel met de vloer nog heeft, net als op blote voetjes. Daar zijn de babyschoentjes van Sybregje een prima voorbeeld van! Ze zijn lichtgewicht, en het zooltje is van soepel leer, dus ideaal voor kindjes die kruipen en/of beginnen met lopen. Ook zijn de schoentjes er in allerlei hippe en schattige printjes. Aanrader dus!

Deze blog is geschreven in samenwerking met www.sybregje.nl.

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.